Pleeggezin zijn: een levendige boel

Pleeggezin zijn: een levendige boel

Chris en Marian vertellen over pleeggezin zijn.

Op een zonovergoten woensdagmiddag verlaat ik de N230 richting Maarssendorp voor m’n afspraak met Chris en Marian. De trotse ouders van zes kinderen en twee pleegkinderen. Angela van vijf en Bas van negen.

Door de deels glazen voordeur zie ik dat Angela zich uitstrekt en met hulp van Marian net bij de deurknop kan. Ik word enthousiast begroet, gevolgd door Bas, hond Doffie, en Chris die uit z’n werk net na mij binnenkomt. Marian gaat me voor naar de woonkamer die door de houten vloer, whitewash eettafel, aquablauwe kuipstoeltjes en royale grijze bank Scandinavisch aandoet. Licht, open, opgeruimd. Net als de bewoners.

Lege ruimtes

“We besloten pleegouders te worden nadat we er onder andere een documentaire over zagen. Het was precies de tijd dat drie van onze kinderen uitvlogen. Daardoor werd het akelig stil en wilden we de ruimte in ons huis én hart ‘t liefst weer opvullen. In plaats van mijn rol als gastouder uit te breiden, besloten we via pleegzorg kinderen te helpen” vertelt Marian.

Mooi maar pittig

“Dat we direct twee pleegkinderen kregen, was mooi maar ook pittig” gaat Chris verder. “Vooral door het tijdsbestek waarbinnen we moesten beslissen. Op vrijdagmiddag hoorden we dat twee kinderen de dinsdag erop uit huis moesten. Gevolgd door ‘we dachten aan jullie’. En wat doe je dan? In eerste instantie wilden we crisisopvang doen. Zo kwamen Bas en Angela vier jaar geleden ook bij ons. Maar doordat er veel speelde, werden zes weken drie maanden, drie maanden een jaar, een jaar jaren. En nu blijven ze tot hun 18e bij ons.”

Goed gevoel

“Als je weet waar de kinderen vandaan komen, dan geeft wat wij al met ze bereikt hebben een heel goed gevoel” vervolgt Marian. “Dat kost(te) aan de ene kant natuurlijk energie, maar je krijgt er ook veel voor terug. Zoals Bas die spontaan z’n armen om je nek kan slaan en zegt dat hij van je houdt. Of Angela die op schoot kruipt om met je te knuffelen.”

Hulp vragen

“Wij hebben het ontzettend met onze pleegzorgbegeleider getroffen. Zeker in ’t begin toen we vol vragen zaten, schakelden we haar hulp vaak in. En dat is ook goed. Maar dat moesten we wel leren.“

Rust en ontspanning

“Omdat het hier altijd levendig is door alle kinderen, vrienden en vriendinnen, pleegzorgafspraken, een telefoon én deurbel die vaak gaan, zoeken Chris en ik bewust onze rust. Zo gaan we sinds een jaar met Bas en Angela elk weekend naar onze stacaravan in Ede. Dan genieten we van niets-moet-en-alles-mag. Ook ga ik graag met de hond ’t bos in, en hardloop ik regelmatig met een vriendin.”

“Als ik niet werk, houd ik van dingen maken” vult Chris aan. “Zoals vroeger kleding voor onze kinderen en nu bijvoorbeeld de gordijnen, lampenkap en lakentjes voor het kamertje van ons eerste kleinkind dat onderweg is. Maar ook draai ik m’n hand niet om voor een waxinelichtjeshouder zagen, een afdak timmeren, of de wasmachine repareren.”

Tringgg…

Chris staat voor de tweede maal op om open te doen. Een goed moment om dit plezierige gesprek af te ronden en Chris en Marian te bedanken voor hun kostbare tijd en dit inkijkje in hun boeiende pleeggezin.

Wilt u ook pleegouder worden?

Klik dan hier voor meer informatie.

Deel dit bericht via:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email


Vragen over onze organisatie, vormen van jeugdhulp, expertises?