Pleegkind zijn in coronatijd

Pleegkind zijn in coronatijd

Pleegkind zijn in coronatijd

Hoe het een pleegmeisje goed doet haar verdriet van zich af te schrijven

Marloes woont bij een lief pleeggezin maar is desondanks verdrietig. Door de corona-quarantainemaatregel kan ze haar moeder nu namelijk niet zien.

Pleegzorgbegeleider Harold heeft contact met haar via beeldbellen. Hij ziet en hoort dat Marloes bedroefd is. Hij stelt voor dat ze dit gevoel van zich afschrijft. Want, zo weet hij en vertelt hij Marloes, je hart luchten op papier kan je helpen.

Hij vraagt Marloes om op te schrijven wat zich in haar hoofd afspeelt en wat het met haar doet om nu niet bij haar moeder te kunnen zijn.

“Ik ken dat gevoel dat je ineens niet thuis bent. Dat voelt raar, dat weet ik. Soms krijg je tranen, maar je moet het kunnen. Hou vol. Ik weet dat je het kan. Ik geloof je. Het is maar zo maar een ding moet je onthouden. Het komt goed. Laat de tranen maar komen. Huilen mag altijd. Het voelt raar dat je ineens niet thuis bent. Maar je bent niet thuis omdat je hulp krijgt. Omdat je moeder, vader, of iemand anders in je familie niet voor je kan zorgen. Onthou, het komt goed. Okay.”

Marloes vindt troost door wat haar moeder tegen haar zei, voor zichzelf te herhalen. Al snel maken daarna haar tranen plaats voor weer een glimlach ziet Harold.

Wát een doorzetter ben jij Marloes. Je moeder kan trots op je zijn!

 

 

**Om haar privacy te beschermen is de naam van dit meisje verzonnen**

 

Deel dit bericht via:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email


Vragen over onze organisatie, vormen van jeugdhulp, expertises?