Een tijd van komen en een tijd van gaan

Pleegzorg – Een tijd van komen en een tijd van gaan

Ilona en Pim hadden zeven jaar lang een pleegzoon in huis. Rolf. Zij vertellen hoe het is wanneer een kind bij je in huis komt, maar ook hoe het is om je pleegkind weer te laten gaan.

Pleegzorg is heftig en tegelijkertijd heel waardevol

Ilona en Pim hadden een sterk verlangen om voor een kind te zorgen. Zij hebben verschillende opties overwogen en kwamen uit bij pleegzorg. Ilona vertelt: “Het mooie aan pleegzorg leek ons dat je voor een kind kunt zorgen dat het hard nodig heeft, maar dat er ook helderheid is over wie je biologische familie is.” Dus bezochten ze in 2014 een informatieavond van De Rading en volgden ze de cursus voor aanstaande pleegouders. “Om eerlijk te zijn vonden wij het best heftig om de problemen te horen die bij de voorlichting verteld werden, maar toch weerhield ons dat er niet van een pleegkind in huis te nemen. Helemaal toen we vrij snel een telefoontje kregen met dat ze Rolf aan ons wilden voorstellen.”

Een nieuwe situatie accepteren

Rolf werd op zijn zevende uit huis geplaatst en woonde toen eerst een half jaar bij zijn tante. Zij hield veel van hem maar kon de zorg op dat moment niet aan. Ilona vervolgt: “Het kostte tijd, voor alle partijen, om deze nieuwe situatie te accepteren. Rolfs vertrouwen winnen duurde zeker wel een jaar. We hebben hem vaak moeten vertellen dat nu hij bij ons woont, zijn tante niet weg is. Dat zijn tante er ook is, altijd zijn familie blijft en dat hij nog steeds bij haar op bezoek kan gaan. Wij hebben zelf ook goed contact met de tante onderhouden, dat gaf hem rust.”

Vertrouwen om door te zetten

Rust, reinheid en regelmaat was precies wat Rolf nodig had. Hij had in zijn leven al zoveel meegemaakt dat zijn hoofd ‘vol’ was. Hij was continu hyper en wond zich over alles op. “Wij hebben hem structuur, schema’s en regels gegevens. Dat stuitte op weerstand in het begin, maar we kregen goede training en begeleiding van De Rading. We voelden ons gesteund en dat gaf ons het vertrouwen om door te zetten.”

Pim concludeert: “Het is zó waardevol als je een kind ziet veranderen in zijn gedrag. Rolf werd geleidelijk aan rustiger, voelde zich meer op zijn gemak en zijn zelfvertrouwen groeide voorzichtig. Op school ging het goed, had hij verschillende vriendjes. Ook kwam hij met leuke initiatieven, zoals het organiseren van een spel of een quiz voor zijn klas of voor onze familie. En natuurlijk was er nog wel eens een driftbui, maar ook dat hoort bij hem. Zijn verleden draagt hij nou eenmaal met zich mee.”

Loslaten hoort erbij

Rolf bleef zijn tante met enige regelmaat bezoeken en dat ging goed. De relatie van Rolf met zijn tante is hierdoor goed gebleven. Het verlangen om weer bij haar te kunnen wonen is altijd gebleven. Na zeven jaar heeft hij in overleg met ons aan de pleegzorg gevraagd of het misschien toch weer mogelijk zou zijn dat hij bij haar kon wonen. Haar omstandigheden waren veranderd en Rolf was rustiger en zelfstandiger geworden. “Ik heb vanaf het begin gezegd dat hij het recht heeft om bij zijn familie te wonen als dat verlangen er is en als duidelijk wordt dat dit weer echt mogelijk is. Het belang van het kind staat immers voorop. En natuurlijk was het heel moeilijk voor ons om hem te laten gaan, maar onze band is gebleven. Rolf komt regelmatig even langs en we sturen elkaar appjes. Hij heeft ons de afgelopen zeven jaar enorm veel gebracht, wij gunnen hem het allerbeste en zullen hem altijd steunen!”

 

Noot: vanwege hun privacy zijn de namen verzonnen en is de foto niet echt.

 

WILT U OOK PLEEGOUDER WORDEN?

Klik hier voor meer informatie

 

Deel dit bericht via:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email